Voor mij was dit het jaar van de (instrumentale) hiphop. Het genre steeg naar schatting met 450% naar positie nummer één van meest beluisterde muziek. Opvallend genoeg is dat nauwelijks terug te zien in de lijst. Dat heeft meerdere redenen; A sommige albums die ik grijs draaide kwamen uit een eerder jaar (LiveLoveA$AP, House of Balloons) en B weinig uit het genre bokst op tegen de elektronica acts die jaren voorsprong hebben (zoals Burial vs Kendrick Lamar). Wat overblijft zijn platen die ik vooral ’s avonds beluister. Gevoelsmatig komen namen als Holy Other, Borealis en Vessel niet voor negenen op de afspeellijst. Desondanks werd er de laatste dagen wel wat geschoven en wat minder geslapen, maar er zijn er tien overgebleven. Genoeg gepraat, tijd voor muziek.

Vessel – Order of Noise (Tri Angle)
Begin dit jaar kwam ik een nieuwe producer tegen. Sebastian Gainsborough was zijn naam en hij had net een techno EP gemaakt. Niet onverdienstelijk, dus ik besloot hem in de gaten te houden. Halverwege oktober kwam zijn debuut dat mij niet meteen wegblies, maar opnam en meetrok naar een andere wereld. Dit gaat hand in hand met experimentatie, want net zoals Laurel Halo schuwt Gainsborough het experiment niet. Gevolg: je komt een keur aan subgenres tegen, die in elkaar zijn vervlochten met diepte. Zeer sterk debuut op een label dat ook niet kapot lijkt te kunnen. Scarletta voor de trippy overgang naar de volgende.

Eprom – Metahuman (Rwina)
Al even genoemd in het overzicht, maar Metahuman verdient ook echt een plek in de top 3. Want Alexander Dennis zet zichzelf in de kijker met dit album. Het is (veer)krachtig, vaag, bizar en nog leuk ook. Met tracks als Sun Death, Can Control en Prototype kan je gewoon niet stil blijven zitten. Metahuman is dan ook een dankbare bron voor mixtapes van eigen hand.

Burial – Kindred (Hyperdub)
Wat valt er nog te zeggen over de Londense producer? Dat zijn woonplaats de inspiratie is voor zijn muziek? Ach, doe maar gewoon wat meneer Janse zegt dan komt het begrip vanzelf.

Holy Other – Held (Tri Angle)
Het debuut van de Engelsman kan geen verrassing worden genoemd dankzij de bloemlezing van enkele weken geleden. Het is hopen dat de producer zichzelf opnieuw kan uitvinden, zoals labelgenoot oOoOO, zodat hij niet eeuwig in de nacht dwaalt.

Borealis – Voidness (Origami Sound)
Na twee remix EPs die Voidness voorgingen bleek mijn verwachtingspatroon niet te passen bij het album. Dat deerde niet, want waar ik zware techno verwachtte, kreeg ik een combinatie van ambient, idm en jawel techno. Jesse Somfay distilleert het geheel perfect en een puik album dringt mijn kamer binnen. Check ook zeker Liar’s remix van Nightfall.

John Talabot – ƒIN (Permanent Vacation)
Een late ontdekking in het jaar, maar dat mag de pret niet drukken. Talabot maakt een mooie vorm van house waar je net zo makkelijk de dansvloer mee op zweeft of een boek bij leest. Hoe dan ook het is opmerkelijk dat de Spanjaard zo’n rust weet te creëren in zijn album terwijl zijn persoonlijke situatie in die periode minder florissant verliep.

Mala – Mala in Cuba (Brownswood Recordings)
Toegegeven de eerste keer dat ik het album hoorde, was ik niet verkocht. Het kwartje viel pas in december. Plichtmatig ging ik namelijk naar het optreden van de Engelsman op Le Guess Who. Mijn ogen en oren openden zich en ik werd meegenomen naar Cuba. De dag erna zat ik vermoeid in de trein naar huis. Ik herleefde de set terwijl ik het laatste deel van On The Road las. Daar waar Kerouac & co Mexico betraden. Niet hetzelfde land, wel eenzelfde warmte.

Deftones – Koi No Yokan (Reprise Records)
Chino Moreno is als Van Persie. Ze lijken beiden beter te worden naarmate de jaren voorbijgaan. Op het nieuwe album is dat ook weer goed te horen. (En heb je Van Persie in shirt van ManU al gezien? man man man…, red.). Enfin een goede plaat, laat dat wel gezegd.

Lone – Galaxy Garden (R&S Records)
Lone verzorgde dit jaar de soundtrack van mijn zomer. De met acid doorweven house zorgde ervoor dat ik mee ging tokkelen, neuriën of deinen zonder enkele gene. De manier waarop Crystal Caverns en Surfer Girl je mee zuigen in een tropisch paradijs is fantastisch.

∆AIMON – Flatliner (Tundra Dubz)
Het duo Lutz/Showers heeft misschien wel het laatste sterke album van het drag genre afgeleverd, terwijl het genre een langzame dood sterft (of lost het vanzelf op in cyberspace?). Flatliner wordt beheerst door mantra’s en de bekende duisternis, maar de Amerikanen weten dit op een verfrissend sterke manier te brengen. Het zorgt ervoor dat je voortaan een soundtrack hebt voor je spookverhaal bij het kampvuur.