
Als de naam Tri Angle valt, is de avond zeker al gevallen en de zon verdwenen. Het Amerikaanse label is een leverancier van artiesten met een honger naar de nacht: Ayshay, Vessel en oOoOO. In die lijst mag Holy Other zeker niet in het rijtje ontbreken. De gekapte producer mag zijn identiteit bekend hebben gemaakt, zijn muziek is nog steeds omgeven met de sluier van de nacht en dof maanlicht.
Op Held is daar geen verandering ingekomen. Vanaf het begin is het duidelijk dat de producer uit hetzelfde vaatje tapt als op zijn vorige werk (With U). De gelijkgestemde albumcovers gaven de overeenkomst al weg: tweemaal verkreukte lakens. Toch zijn er ook duidelijke verschillen. Want waar de EP vooral sterk was in stilte en subtiliteit, neemt het album je bij de hand. Het geluid is rijker door het gebruik van meer instrumentatie.
Al luisterend bevind je je snel buiten na middernacht. De dag is voorbijgevlogen, maar de slaap heb je niet weten te vatten. Rusteloos en met je gedachten in de vierde versnelling ga je op zoek naar frisse lucht. Of word je geroepen door het speelse Tense Past? Het is donker in de poort waar al uren niemand meer is gezien. Jouw voetstappen galmen langs de stenen muren aan weerszijden. Een buitenlamp springt aan. Het maakt niets uit, Inpouring begeleidt je naar een parkeerplaats. Elke willekeurige auto die je aanraakt is koud, zelfs bij de motorkap. Er is niemand te bekennen om een blik of zelfs maar een knikje mee te delen. Je loopt daarom door.
Je belandt in het park en stopt bij één van de lantaarnpalen. Je kijkt naar boven, even is er niks. In trance van het licht, tikt U Now voorbij, waarna In Difference je terugbrengt. Haar echo begeleidt je door de lege straten, die je aaneenrijgt in de hoop je gedachten te kalmeren. Past Tension geeft je de kans, maar al snel val je terug in verlangen. De titel-track benoemt de behoefte. Hold me, gonst het, maar er is geen levende ziel te vinden. Een half uur dwaal je, maar je ziet niemand. Zonder resultaat keer je huiswaarts, terwijl Nothing Here concludeert dat het soms helemaal niks oplevert. Verspilde tijd en energie, die de nacht niet kleuren kunnen.
Held is een knap staaltje ambient. De schimmige wereld is een veilige haven voor de producer, maar ergens mist er iets. Is het een hoek die we niet om mogen gaan? Een stilte te veel? Ik ben de nacht in geweest, maar ik heb geen antwoord gevonden. Zo blijkt dat zelfs als de kap afgaat, niet alle raadsels verdwijnen.