De thermometer weergeeft -10 in het normaliter verlaten pand op het NDSM-terrein. Koud, maar iedereen is er op voorbereid: Beanies, handschoenen en sjaals. Ook Lockdown heeft zich erg goed voorbereid op deze avond, okay niet op de kou, maar facilitair is het de meest luxe rave die je gaat tegenkomen. Toiletten, foodstands, zijn je peuken op, dan kun je die hier zelfs kopen. Maar daar draaien raves niet om, het gaat om de muziek. Lockdown heeft het Britse label Numbers uitgenodigd om ons van het vaste land eens te laten zien wat een rave inhoudt. Jackmaster en Spencer hebben ook Loefah, dj EZ en Kode9 meegenomen. Drie grootheden uit drie verschillende stijlen. Variatie zat.
Loefah
Voor Loefah begon het allemaal in de dubstep, maar sinds het ontstaan van zijn label: Swamp 81 heeft hij dat achter zich gelaten en is hij van DMZ dubstep overgestapt naar de klanken van de donkere kant van house. Zijn set is eigenlijk een perfecte showcase van die sounds gecombineerd, perfect samengesteld. Alleen het mixen gaat de Engelsman nogal moeilijk af, het tempo van een dubsteptrack gaat haast niet samen met housetempo’s en is daardoor genoodzaakt om vaak een flinke draai aan de filterknop te geven. Te vaak eigenlijk voor een goed gefundeerde set.
Spencer
Spencer is voor de meesten de grote onbekende op de flyer, medeoprichter van Numbers en het boegbeeld van het label bij radiostation Rinse FM. Zijn set is in twee woorden samen te vatten: te breed. Deep house, disco, grime 90’s house. Verdienstelijke plaatkeuzes, maar met zulke onlogische genreswitches achter elkaar kreeg Spenser een hoop verbaasde blikken naar zich toe geworpen. Niet dat hij dat kon merken met zijn Seratoface.
Jackmaster
Een muzikale allesvreter achter de decks, goed dat hij het alleen bij vreten houdt en niet veel bij het prepareren van eigen producties. Het heeft hem namelijk ontwikkelt tot een zeldzaam goede dj. Het bijzondere aan de Schot valt vooral op doordat Spencer voor hem draait. Waar Spencer in faalt slaagt Jackmaster bij vlagen in: alles draaien waar hij zin in heeft en tegelijk het publiek aanvoelen. House vanaf de jaren negentig tot nu, trap en hiphop. Het kan allemaal en werkt allemaal. Jackmaster mixt met militaire precisie, voor je het weet dans je bijna onbewust op een hele andere beat. Ace Hood’s We On uit laten lopen in City Star VIP en dan weer doodleuk house gaan draaien. Niet iedereen kan dit en er ook nog eens mee wegkomen vanavond, behalve Jackmaster.
Lockdown gaat terug naar zijn roots. De feesten begonnen niet braaf op het NDSM terrein, zoals het festival vorige zomer, maar als illegale feesten op uiteenlopende locaties. Aankomende zaterdag (23 maart) vindt een nieuwe, weliswaar legale, editie plaats. Het label van Jackmaster: Numbers staat deze avond centraal. Hij heeft uit eigen stal Spencer meegenomen, Swamp 81 labelbaas Loefah, Dubstepgrootheid Kode9 en meester achter de draaitafels: Dj EZ. Audio Culture en Cinnaman zullen de koude loods opwarmen. Meer house, minder dubstep. De exacte locatie in Amsterdam wordt pas een paar uur voor aanvang vrijgegeven via het nummer 06-34520491. Het feest duurt tot 07:00, raven tot de vroege uurtjes.
Vorige week stond het duo met hun label 50 Weapons nog op 5 Days Off. Dezelfde dag was de voorpremière van de documentaire ‘We Are Modeselektor’ in de bioscoopzaal van de Melkweg. Eclectro was er natuurlijk bij.
‘Monkeytown Records presents’, oei. Monkeytown is het label van de twee Duitse vrienden. Een film over jezelf gemaakt door je eigen label, het eerste waar je aan gaat denken is: zelfverheerlijking en een eenzijdig beeld.
Het duo neemt je mee terug naar waar het allemaal begon: hun geboortedorp. Aan de hand van eigen beeld en commentaar van Gernot Bronsert en Sebastian Szary wordt de achtergrond van hun groep Modeselektor uitgelicht. Eén uit het documentairemaker boekje. De film springt heen en weer in de tijd, wat niet echt nodig is, want uit het ‘nu’ komen bijna alleen de prachtige beelden van de sfeer bij een Modeselektor show. Het was beter geweest als de makers het chronologisch hielden, toe werkend naar hun grootsheid als climax. Je leert de jongens kennen die zij waren, niet de mannen die festival na festival afreizen. Hoogtepunt na hoogtepunt, zonder enig dal. Het artiestenbestaan kan onmogelijk alleen maar positief zijn. Vooral in het begin niet. Dat wordt dan weer geheel buiten beeld gehouden. De hele documentaire lijkt zo meer promotiemateriaal gemaakt door Monkeytown Records dan een waardige documentaire. Gemiste kans.
Dag nummer drie staat helemaal in het teken van deephouse in Paradiso, met namen als Tale of Us en Tensnake, vooral de Nederlandse garde liet vanavond goed horen waarom Amsterdam thuishaven is van de Nederlandse deephouse.
Homework
De geboren en getogen Amsterdammers Tom Waist en Zip Stolk zijn residents bij Chicago Social Club. Zij hebben dan ook duidelijk kennis van wat het het publiek wil horen. Het duo knalt een zeer energieke set in elkaar met een voorkeur voor de nieuwere 90′s revival-houseplaten. Vooral een lading aan vocale tracks met zware kicks worden gelost over de stijf uitverkochte grote zaal. Met hun nummerkeuze krijgen vooral zij Paradiso het meest aan het dansen van iedereen op de flyer, en heet. Dat weten ze blijkbaar zelf ook heel goed.
Detroit Swindle
Homework begint aan hun laatste halfuur terwijl stadsgenoten Detroit Swindle, ja het zijn wel Amsterdammers (zie: Swindle), aan hun set mogen beginnen. Boven in de kleine zaal die voor vanavond de Jager Music Room hoort te heten. Voor hen staat naast de CDJ draaitafel ook nog één vinylspeler tot hun beschikking en daar maken zijn het verschil met de andere dj’s van de avond. Niet het feit dat ze vinyl draaien maakt het zo anders, maar er wordt naast de stampende house ook gekozen voor wat soulplaten, wat hun set heel veel extra swing geeft. Als de zaal geniet, dan geniet de dj alleen maar meer van het mixen en dat is af te lezen aan hun gezichten. Of de twee waren uiteindelijk gewoon dronken, dat kon het ook heel goed het geval zijn. Getuige de lege whiskey fles op onderstaande foto.
Tensnake
Tensnake komt als de vervanger van Maceo Plex. Altijd een lastige positie om in te zitten, want dan zul je de verwachtte prestatie moeten overtreffen van iemand die niet eens is komen opdagen. Misschien maakt de Duitser daarom een flinke uitglijer, want zijn 75 minuten achter de draaitafel zijn ronduit saai. Bouwende deephouse zonder hoogtepunt werkt als een wesp zonder angel. Hypnotiserend is het wel, want bijna geen enkel paar benen waagt het om de volle grote zaal te verlaten.
Tale of us
Eigenlijk gaf de matige set van Tensnake ook ruimte voor Tale of Us om Paradiso toch wel dat gevoel van een climax te geven. Hun producties staan bol van de popachtige opbouwen, refreinen, bridges en coupletten, wat vanavond heel veel ten goede komt. Bij hun sets hebben ze namelijk exact dezelfde benadering als in hun producties, wat hen ook heel toegankelijk maakt voor al het publiek in Paradiso. De vloer en het podium staan nog steeds stampvol en zelfs het eerste balkon is meer dan goed gevuld tijdens de drie uren geserveerd door de Italianen. Met zoveel tijd te spenderen konden ze ook niet anders dan behoorlijk wat eigen niet-uitgebracht werk in de mix te gooien.Een uur is vaak te weinig voor een echt gestructureerd verloop, maar drie uur lang van hetzelfde duo deephouse is teveel van het goede.
Een opvallende naam tussen de rest van de dj’s. House voert altijd de boventoon op een Audio Culture nacht. Bij Peterson zijn set niet.. De discjockey van BBC Radio staat bekend als een vooruitstrevende muziekkenner op het gebied van soul, jazz en ook house. Te vooruitstrevend voor het publiek in de grote zaal. Nadat hij de draaitafels overneemt van het Audio Culture dj team, die nog voor een goed gevulde dansvloer draait, loopt het leger en leger. Peterson opent met voornamelijk de meer experimentele house en rijgt het op een unieke manier aan elkaar, met zorgvuldig uitgezochte drumbreaks van jazzplaten. Even tussendoor nog Cashmere Cat.
Steeds meer vervoert hij zijn set richting elektronische afrobeat, een sound waarbij nogal veel verwarde gezichten richting de Brits-Zwisterse dj kijken en velen maar de trap oplopen richting de kleine zaal om te stampen bij George Fitzgerald. Peterson poogt naar iets heel unieks, maar 5 Days Off is hier nog niet klaar voor blijkt vanavond.
George Fitzgerald
Als er een house dj is die de laatste tijd al heel goed bezig is, dan is dat wel George Fitzgerald. De Brit is gekroond tot een van de grote BBC beloftes van 2013, stond pas geleden nog te draaien in de Boilerroom en bracht met ‘Child’ vorig jaar een van de grootste vloerstampers op de wereld. Okay, zijn aankomende EP is nu al gelekt, maar niet alles kan meezitten. Zijn set is typerend voor zijn eigen producties. Een combinatie van warme melodische deephouse en house/garage met de meer beukende kant van house, zoals bijvoorbeeld Pryda’s stompende track Animal. Als je de zwarte gordijnen in de zaal eens probeert te openen zie je al hoeveel energie (vooral zweet)er loskomt. FitzGerald is recht toe recht aan. Knallen. Dat is duidelijk wat Paradiso wil en ook meerdere dames bestormen het podium om daar verder te dansen, George heeft waarschijnlijk een hele goede nacht gehad..
INEXPLICABLYSADHUNGOVERGEORGE
— George FitzGerald (@georgefitzmusic) March 8, 2013
Modeselektor
Aan de andere kant van het Leidseplein staat Modeselektor met hun label 50 Weapons op de flyer. Zodra de klok twee uur slaat moet Benjamin Damage het publiek opgeven aan Modeselektor. Het gros sluit zich aan bij de anderen in The Max, waar Modeselektor jammer genoeg geen live set komt doen, maar een dj-set. De twee Duitsers staan al twee decennia bekend als innovators van de Berlijnse techno. Niet meer alleen het bonzende Berghain geluid meer, maar een fusion van techno, hip hop en een vleugje pop. Je kunt je twijfels trekken over het ter plekke mixen van nummers door het duo. Iedere kick lijkt exact te corresponderen met wat er gebeurt in de indrukwekkende visuals, geen moment zit het ernaast. Zelfs niet met de overgangen. Maar The Max maakt het niks uit, met een warm schreeuwend onthaal lopen de twee het podium op. Bronsert in een 50 Weapons shirt en de altijd excentrieke Szary in een half open overall. Zijn inbreng maakt vooral weer het showelement, a la Bloody Beatroots schreeuwen net voordat de climax inkicked. Hoogtepunten zijn vooral de grote klappers van het Monkeytown album zoals: Evil Twin en Berlin Clap. Het publiek komt overduidelijk voor de techno. Bij Dismantle’s Computation en glitchop tracks komt er weinig beweging in, maar zodra de beats per minuut weer de 150 bereiken gaat de Melkweg los.
Benji B
Petersons set heeft duidelijk effect gehad op Paradiso. In de grote zaal staan nog hooguit veertig man en de kleine zaal staat nog vol op te dansen bij George Fitzgerald, met landgenoot Midland erachteraan gaat zowat niemand meer naar beneden, misschien voor een toiletbezoek. Benji B zet zijn kist met vinyl neer en kijkt rond. Hij lijkt zelf ook nogal verbaasd van de opkomst. Naald op het vinyl en gaan. Benji B gaat voor een heel zorgvuldig uitgebouwde set waarbij het tempo steeds verder oploopt en de genres zich blijven afwisselen. Een begin met jaren tachtig soul wat eindigt met harde instrumentale grime. Bewonderenswaardig is dat hij blijft proberen en een handjevol mensen om vier uur in de ochtend in de, bij leegte nog gorter ogende, grote zaal toch nog hun laatste beetje uit zich weten te persen. Zelfs een backspin met luid onthaal zat er nog in voor de Brit.
Benji B verdiende vanavond een soortgelijke opkomst als hierboven, maar weet toch dezelfde energie los te maken bij een handjevol.
