Auteursarchief: Mark

Autechre – Exai

Ik moest even slikken toen afgelopen maand bleek dat Autechre’s elfde langspeler een monsterlijk dubbelalbum was geworden. Hoewel je nooit echt weet wat je kan verwachten van een nieuw album van deze iconische Britten, kan twee uur Autechre niet anders dan een veeleisende ervaring zijn.

Lees verder

Kafkaesque Gluid

Tijd voor weer eens wat ambient uit Oost-Nederland. The Metamorphosis EP van Gluid (Bram van den Oever) was oorspronkelijk muziek voor een toneelvoorstelling gebaseerd op het verhaal ‘de gedaanteverwisseling’ van Franz Kafka (je weet wel, die schrijver die iedereen briljant zegt te vinden maar niemand daadwerkelijk gelezen heeft). Zo’n conversie van theater-soundtrack naar EP is iets dat Bram wel vaker heeft gedaan; zie bijvoorbeeld de charmante creatie Binnensuis. Net als bij de meeste van Gluid’s andere creaties worden melodieën op The Metamorphosis EP vergezeld door field-recordings, die soms onheilspellend om het geheel heen krioelen en de boel soms voortstuwen met dreigende ritmes.

Duistere doch melodieuze ambient die prima werkt als soundtrack voor Kafka’s absurdistische thriller. Misschien een reden om dat boek toch maar eens te gaan lezen.

Kettel & Secede – When Can

Kettel (Reimer Eising) en Secede (Lennard van der Last) zijn ongetwijfeld twee van Nederland’s meest iconische IDM/ambient artiesten, en daarnaast zijn ze al jaren vrienden. Samenwerking tussen de twee ligt dus voor de hand. Sterker nog, het is verbazend dat een full-length collaboratie zo lang op zich heeft laten wachten. Jarenlang bleef het bij enkele tracks en remixen, maar afgelopen november kwamen Kettel en Secede eindelijk met een volledig album: When Can.

‘Het plan voor een gezamenlijk album was er al een jaar of 7,’ onthult Reimer. ‘Toen in het begin van 2012 duidelijk werd dat Sending Orbs een herstart ging maken besloten we dat een samenwerking tussen ons een mooie comeback zou zijn. We hadden eerst het plan alle oude nummers op te poetsen en uit te brengen, maar gedurende het proces kwamen we erachter dat we naar iets heel anders aan het neigen waren. Alle oude dingen hebben we in het archief gestopt.’

Die beslissing was zonder twijfel de juiste, want het resultaat is When Can: een bijzonder album waarop beide musici duidelijk tot hun recht komen. Tijdens het luisteren is nooit duidelijk wie voor welk stukje muziek verantwoordelijk is, wat misschien wel de indicatie is van een perfecte muzikale samenwerking. ‘Len en ik zijn al jaren vrienden en spreken elkaar zeer veel. Qua smaak is er niemand waarmee ik dusdanig op één lijn zit,’ vertelt Reimer over zijn muzikale proces met Lennard. ‘Als je samen aan een album werkt staat alles wat je maakt in dienst van dat album. We sturen elkaar beginnetjes en ideetjes op, filosoferen er nog eens uitgebreid over, en dan is het een kwestie van edits heen en weer sturen. Uiteindelijk is er iemand die het finale arrangement op zich neemt. Er is geen maat of geluid onbesproken gebleven op dit album.’

De sprookjesachtige sfeer van When Can voelt herkenbaar voor liefhebbers van Kettel en Secede – bij vlagen valt er bijvoorbeeld een esthetische gelijkenis met Secede’s ambient epos Tryshasla te bespeuren. Maar tegelijkertijd klinkt het album bovenal heel ‘anders’. De liedjes van When Can zijn bijzonder puur en organisch, zonder typisch elektronische geluiden maar juist met klanken van allerlei snaarwerk, piano en zelfs Gregoriaans-achtige koorzang. Reimer verklaart: ‘Binnen onze muzikale interesses neemt elektronische muziek een bescheiden plek in tussen al het andere wat er bestaat. De output wordt dan dus ook divers. When Can is echter geen bewust reisverhaal door genres. Het is gewoon Len en ik die muziek maken die we leuk vinden.’ Geïnteresseerde fans kunnen veel van de invloeden voor het album beluisteren in de When Can flavors mix die in augustus vorig jaar op internet werd geplaatst. 

Al luisterend naar het album stuiten we op de ene verrassing na de andere. ‘Kirsten’ heeft wel wat weg van een liefdesliedje, dat vervolgens overvloeit in ‘Admittance’, een van de meest epische ambient tracks die ik ooit gehoord heb. En neem ‘Pentimento’, dat nog het meest doet denken aan middeleeuwse hoven en minstrelen, of het ietwat spastische en erg experimentele ‘Jahe’. Al met al is When Can een verassend en divers album met een heerlijke sfeer en prachtige, gedetailleerde nummers. Het verdient ongetwijfeld een plaats in de galerij van klassieke ambient albums. ‘Het blijkt wel dat men iets heel anders van ons verwachtte dan we gebracht hebben. Ik kan dat eigenlijk alleen maar toejuichen. Dat is precies wat je als artiest verplicht bent om te doen. Ik weet zeker dat we in de toekomst nog eens een hele afwijkende plaat de ether in schieten.’

De Top 10 van 2012 – Mark

Met een lijst van persoonlijke favorieten, hoogtepunten en tracks die op ‘repeat’ hebben gestaan, heb ik nog wel het een en ander toe te voegen aan eclectro’s eindejaarslijstje. Daarbij laat ik Burial en Legowelt maar even achterwege.

Shackleton – Test Tubes
Shackleton leverde maarliefst twee hoogtepunten voor mij. Het Quiet hour/drawbar organ verzamelalbum was dit jaar mijn ‘zoiets heb ik nog nooit gehoord’ moment (vorig jaar geleverd door Amon Tobin), en ondergronds dansen bij Shackleton tijdens Rewire was mijn festival hoogtepunt. Ik moet toegeven dat ik zijn muziek nog nooit op die (de juiste) manier had meegemaakt en ik was verbaasd hoe ontzettend goed de vreemde, tribale iets-step werkte op de dansvloer.

Ruby My Dear – Uken
Remains Of Shapes To Come is voor mij de ad noiseam release van het jaar. Hoe episch Igorrr ook is (zie Inge), ook bij hem blijft breakcore maar een beetje een maf genre. Ruby My Dear doet er daarentegen iets genuanceerds, serieus en intellectueel verantwoords mee zonder dat het pretentieus wordt. En bij vlagen klinkt het zelfs ontzettend lekker.

Eefje de Visser – Trein (Julien Mier remix)
Werkelijk bizar, hoe vaak ik deze remix heb geluisterd sinds Renier er een Vrijdagmiddagplaat van maakte.

Cat Power – Sun
Als mijn collega’s met hun metalbands mogen pronken, dan mag ik zeggen dat het langverwachte album van Cat Power voor mij echt een hoogtepunt van 2012 was.

Mineral Beings – Rain
Misschien is het inmiddels duidelijk dat ik een zwak heb voor zangeressen van het indie of singer/songwriter ras. Dit Nederlandse bandje heeft nog niet echt een naam voor zichzelf weten te maken, maar hun nostalgische synthie dreampop gaat er bij mij prima in.

Holy Other – Tense Past
Aaaahaiaaauwww. Aaaahaiaaauwww.


Krampfhaft – Marram

Omdat het ook een beetje het jaar van de trap-invloeden is, zet ik Krampfhaft met zijn nieuwste ep eveneens in mijn lijstje.

Ital Tek – Solar Sail
Het album Nebula Dance is al vele malen uit mijn speakers gestuiterd. Ditmaal werkt Ital Tek met footwork ritmes, en het opgevoerde tempo komt de levendige melodieën helemaal ten goede.

Kettel & Secede – Admittance
Een gedetailleerde review moet nog volgen, maar ik wil alvast zeggen dat When Can het beste ambient album van het jaar is.

Burial – Ashtray Wasp
Oeps.