Significant Music is een avond van DNK Amsterdam. Lokale muzikanten, kunstenaars en ontwerpers worden gevraagd een stuk muziek te spelen die veel voor hun betekent. Op plaat, cd, of digitaal. Uiteenlopende stukken muziek die maar één ding gemeen hebben: ze zijn nooit langer dan tien minuten.
De nummers die je op deze download vindt zijn afkomstig van Significant Music #1. Van Morton Subotnick’s Silver Apples of The Moon tot MF Doom en Gary Glitter. Opvallend is We almost lost Detroit van Gil Scott-Heron, grootvader van de conscious hip-hop. Scott-Heron werkte lange tijd samen met Brian Jackson, die op zijn beurt weer werkte met artiesten als Kool & the Gang, Stevie Wonder, en Earth, Wind & Fire. Ook de track erna gooit hoge ogen op: Grande messe des morts van Hector Berlioz, een requiem ter nagedachtenis aan de gevallen soldaten tijdens de Franse Revolutie van 1830.
Morgenavond, 18 oktober, geven de heren van DNK een klein feestje in Smart Project Space te Amsterdam. Te gast zijn C Spencer Yeh en Okkyung Lee.
Download de volledige opname.
Playlist
01. Colin Cater – The Number Two Top Seam
(Seamus Cater: Een nummer dat mijn vader opnam in 1970, mijn geboortejaar. Ik ontdekte deze opname een jaar geleden.)
02. Carcass – reek of putrefaction
(Andre Avelas: Picture disc! Heeft een speciale plek in mijn niet bestaande hart.)
03. Morton Subotnick – Silver Apples Of The Moon, 1967. [3 excerpts]
(Brian McKenna: Op de achterkant van de plaat staat: “This album of electronic music represents a single event in the related history of music and the phonograph: for the first time, an original, full-scale composition has been created expressly for the record medium.” Subonick’s liner notes zeggen het volgende over de compositie: “…it is intended to be experienced by individuals or small groups of people listening in intimate surroundings . . . a kind of chamber music 20th-century style.” Ik heb niet zoveel te vertellen over de plaat, behalve dat ik hem vond op het conservatorium in 1997. Hij lag, blijkbaar afgedankt, in een kastje naast onder andere een vergelijkbare ‘nonesuch records’ release, een VCS synthesizer, en een boel reel-to-reel tape machines. Uiteraard maakte ik gebruik van deze spullen bij het maken van electronische muziek.)
04. MF Doom – Licorice, Mullien, and Buckeyes
(Koen Nutters: Na jaren geluisterd te hebben naar de meest complexe muziek die ik kon vinden, heb ik onlangs de schoonheid van repetitie en simpliciteit herontdekt in de instrumentele nummers van MF Doom.)
05. Glenn Branca – Lessons Nr. 1
(Mike Ottink: Ik wilde eigenlijk naar Branca’s #3 Gloria, music for the first 127 intervals of the harmonic series luisteren, maar die is veel te lang. Lessons Nr.1 for electric guitar dus. So much for significance! De eerste instrumentele No wave opname is mijn ingang tot noise in het algemeen, net zoals het voor veel muzikanten is die in Branca’s orkest hebben gespeeld. Denk aan Michael Gira (Swans), Page Hamilton (Helmet), Lee Ranaldo, Thurston Moore (Sonic Youth).)
06. Pierre Toureille – Field Recordings from Burundi, 1967 (Ocora Label)
(Andreas Busche: Drie vocalen, gezongen door twee vrouwen. Heel anders van toon en timbre. De eerste is een groet, gezongen door twee jonge meisjes in een opvallend polyfonisch samenspel. De tweede en derde zijn ubuhuha’s, een soort blaas-zingen, welk tegenwoordig bijna compleet verdwenen is uit de Burundi muzikale traditie. Het zou makkelijk zijn te kijken naar hoe deze tradities van invloed zijn geweest op de Westerse muziek (Residents, Steve Reich), maar de simpliciteit en rauwe schoonheid van deze muziek maken contextualisatie onnodig. Luister!)
07. Morton Feldman – Neither [1st movement]
(Natalia Dominguez: Neither wordt vaak een opera genoemd, en soms zelfs een anti-opera. Het heeft echter meer weg van een “Monodrama” dan van een conventionele opera.)
08. Bob James – Take me to the mardi gras
(Vela Arbutina: In de geschiedenis van de hip hop is “Take Me to the Mardi Gras” (1975) van Bob James gesampled door hip hop artiesten als RUN DMC, LL Cool J, Beasty Boys Missy Elliott, Common, en Wu Tang Clan.)
09. Gary Glitter – Rock and roll
(Gert-jan Prins)
10. B.C. Gilbert & G.Lewis – Selection from Dome1, vinyl, 1980
(Gert-jan Prins)
11. Gil Scott-Heron – We almost lost Detroit
(Philippe von Wolputte)
12. Hector Berlioz – Grande messe des morts (1837) – Agnus Dei
(Taylan Susam: Christian Wolff vertelde me eens dat ‘Orkest’ niets meer betekent dan dat alle instrumenten aanwezig zijn. Ik durf te zeggen dat Hector Berlioz de eerste componist was die deze simpele maar onaanraakbare waarheid illustreerde – en de eerste die liet horen dat een enkele geluid zo diep kan ontroeren.
13. Jan Driver – Kardamoon
(Bernardo Gaeiras: Er zijn veel redenen om dit nummer te kiezen, maar uiteindelijk vind ik het interessant hoe de beat en loop zijn gecreeerd. Het is een nummer die ons in een context plaatst, met een precieze, en volle soundscape. En toch blijft het house.)
14. Joseph-Nicolas-Pancrace Royer – Vertigo
(Esma Moukhtar: Verpletterend, lijkt nergens op; een vroege vorm van hardrock, voor clavecimbel.)
15. Gyory Ligeti – Lux Aeterna
(Roland Spekle)
16. Selda Bagcan – Utan Utan
(Ivana Hilj: Selda heeft een keer mijn leven gered met haar muziek. Het leven van mijn vriend Teague is ook een keer gered door Selda, zegt ze. Zij liet me voor het eerst deze muziek horen, en samen luisterden we naar dit nummer. Teague was de enige persoon met wie ik kon zingen en sinds ze is vertrokken uit Amsterdam zing ik niet meer.)
17. Luc Ferrari – Presque Rien No 1 (Le Lever Du Jour Au Bord De La Mer) [Excerpt]
(Paul Glazier: Toen ik dit stuk hoorde, realiseerde ik me dat muziek een manier van luisteren is, net zoveel als dat het geluid zelf is.)
18. Ceephax Acid Crew – Thames Disco
(Skafte Aymo-Boot: Brilliant in de opzet, (bijna) perfect uitgevoerd. Een muzikale readymade. Significant in zijn insignificantie.
19. Anton Webern – Six Bagatelles for String Quartet Op. 9
(Harm van den Dorpel)
