Mathew Jonson – Agents of Time

De eersteling van Mathew Jonson is geboren. Dat zou je toch niet zeggen van een producer met de naam en faam van Jonson. Het wonderkind van de techno die met diep melodieuze technogrooves furore maakte lijkt al een tijdje zoekende naar zijn volwassen muzikale ego. Want waar hij voorheen door zijn jeugdige superego zonder merkbare inspanning tot grootse, welhaast onevenaarbare prestaties werd gedreven missen het experimenteler karakter van Cobblestone Jazz (de huidige band van Jonson) en, vrij recent nog, de hoogwaardige IDM track Symphony for the Apocalypse het brisante van de Mathew Jonson die wij graag horen.

En wat moet je dan eigenlijk nog als je beste prestaties al achter je liggen?

Jonson is inmiddels vanuit Canada verhuisd naar Berlijn om dichter bij het vuur te zitten maar mist het snowboarden nog iedere dag. Had hij dan niet beter trouw kunnen blijven aan zijn natuur? Parallele symboliek klinkt door in het album Agents of Time.
Het is niet wat je zou verwachten. Het is zoeken, er staan tracks op als Thieves in digital Land en Agents of Time die moeten ‘groeien’. Over het algemeen niet echt een kwalificatie die je laaiend enthousiast uit je luie stoel doet springen. Jonson gaat maar 1 x echt in de fout en dat is met het redelijk afgrijselijke ‘sunday disco romance’. Dat er ook een vroege versie van Marionette op de plaat staat maakt het alweer een beetje goed. En met het magistrale, overigens al in 2009 uitgebrachte ‘When love feels like crying’ vergeef je de man ter plekke. Wat een ontroerende schoonheid zit er in de muzikale geest van Magic Jonson. Het komt er alleen niet altijd even lekker uit. Maar de heldenglimps van 10 minuten is genoeg om dedicated follower te blijven, absoluut!

Woensdag 30 juli is het wagon repair dag in Trouw