Arnaud Rebotini debuteert 100% analoog
Tags:album, analoog, Arnaud Rebotini, Black Strobe, electro, Moritz von Oswald, synth
Voor zijn eerste soloalbum ‘Music Components’ heeft Arnaud Rebotini de moderne electronische apparatuur aan de kant geschoven en alle vintage synthesizers en beatboxen uit de kelder gehaald. Er lag een een simpele maar ook uitdagende, zelfopgelegde opdracht: alle muziek voor het album moest live worden gemaakt zonder voorgeprogrammeerde sequencing of laptops. Die laptops werden overigens alleen gebruikt als opnameapparatuur.
Het resultaat werd gemastered door Moritz Von Oswald en hoewel met retro-apparaten gemaakt, klinkt het in z’n geheel niet retro. Stomende donkere bassen, wobbelende basslijnen, snerpende electrosounds en wat ik persoonlijk vooral mooi vind, alles klinkt lekker clean, soms goed hard maar vooral duister.
Bored to composed and produced music with computers since years and since , Arnaud drop his laptop and go back to analog, and build a vintage set up with classical electro/techno machine: 2 beatbox (Roland TR 909, and TR 808) and 3 Synth (Roland SH 101, Juno 60, and a Korg Monopoly) to jam with.
Inmiddels is het mij wel een beetje onduidelijk hoe het zit met de releasedata. Ikzelf luister al een tijdje naar het album en sinds november 2008 is het online uitgebracht maar sinds begin februari kun je het ook daadwerkelijk in de winkels kopen.
Vorig jaar liet Rebotini al iets horen van het op hande zijnde album. Op RCRDLBL is al sinds november 2008 een minimix van het album te beluisteren.
Overigens speelt Rebotini (die je zeer waarschijnlijk nog kent van z’n vroegere samenwerkingsverband met Ivan Smagghe als Black Strobe) ook live alles met diezelfde (oude?) studioapparatuur en hoe dat klinkt, kun je hieronder horen:
A liveset without using laptop or external sequencer but around emblematic equipements (TR 909, TR 808, SH 101, JUNO 60, KORG MONOPOLY)
En na het album en de bovenstaande liveset gehoord te hebben hoop ik vurig Arnaud Rebotini in de line-up van de komende zomerfestivals te mogen aantreffen want deze sound gaat flink wat dansvloeren rocken!
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=bBHTdkCsEes[/youtube]
?
Voeg Eclectro toe aan je persoonlijke Google-zoekpagina
Voeg Eclectro toe aan Netvibes
Voeg Eclectro toe aan Symbaloo
Abonneer je via iTunes op de Eclectro-podcast
25 februari 2009 om 08:09
Aardig en ik snap de nostalgische waarde, maar ik denk dat digitaal de muziek toch echt een niveau hoger heeft gebracht… Misschien leuk voor een festival, maar het album zou ik niet zo snel opzetten.
25 februari 2009 om 09:37
“Hoger”? Dat is toch onzin. Leg eens uit wat je bedoelt?
25 februari 2009 om 11:57
‘Hoger’ is misschien een rare term, maar je kan wel zeggen dat door software synths – die stukken goedkoper zijn dan hardware synths – het maken van electronische muziek financieel haalbaar is geworden voor veel meer mensen (zoals ik) dan voorheen. Meer mensen = meer soorten muziek, dus in die zin is het muzikale landschap er wel interessanter op geworden.
25 februari 2009 om 13:40
En voor de echte knutselaars is het aan de hand van software sequencers, synths etc. ook wat makkelijker om “op de vierkante millimeter” te werken, waardoor gedetailleerdere produkties ontstaan, ook al is dat op het eerste gezicht niet altijd duidelijk te merken.
Dat neemt niet weg dat gebruik van analoge apparatuur wel een ander soort beroep op je creativiteit doet!
25 februari 2009 om 13:51
De helft van Black Strobe + analoge vuizigheid = pwnage. De minimix klinkt fantastisch (het doet me zowaar denken aan de oude Black Strobe, dus van voor hun bijzonder middelmatige langspeler Burn your own Church), dus ik ben erg benieuwd naar de langspeler!
25 februari 2009 om 15:41
@NEO & Statik: tuurlijk, de mogelijkheden zijn enorm toegenomen door software. Dat levert steeds meer en steeds weer vernieuwende muziek op. Kijk naar drum’n'bass, dubstep, minimal.
Het zegt alleen niks over de kwaliteit van de muziek, denk ik. Ingewikkeld doen op de vierkante milimeter was in de tijd van de symfonische rock ook populair.
25 februari 2009 om 20:19
Gisteren sprak ik met Juha van ‘t Zelfde, en die vertelde vol overtuiging hoeveel mooier vinyl klinkt op het geluidssysteem van de Trouw dan cd’s. Voor mijn gevoel verhoudt vinyl zich tot analoge apparatuur als cd’s tot softwaresynths. Of is dat helemaal verkeerd geredeneerd?
Trouwens: vergeten jullie niet om de legendarische promomix te beluisteren die Roowlant uitlicht? Zowel dat kleinood als het album zelf zijn erg, erg okay! Zojuist mailde ook iemand van het platenlabel waarop Rebotini zijn Music Components uitbrengt, en volgens hem is het album binnenkort beschikbaar in de mondiale winkels. Ga dat checken!
25 februari 2009 om 20:52
@Inge: Nou moet ik oppassen dat ik niet half vinyl-minnend Nederland tegen de schenen schop: Als je vinyl als informatie drager beschouwt (de ruis en tikken buiten beschouwing laat dus), legt het dat gewoon af t.o.v. een CD, omdat vinyl minder informatie kan bevatten (jaja, ik weet het, vinyl is ‘echt’ analoog).
Dat er verschil CD en Vinyl zit is een feit. In mijn studio heb ik PSI-21 Mastering monitoren, een vanMedevoort phono-preamp en een niet al te goedkoop Ortofon element in mijn SL zitten: als ik dan een vinyl opname mastering vergelijk met een CD mastering, dan hoor je inderdaad verschil. Persoonlijk vond ik in het geval van 2562’s release (zowel op vinyl als CD) de CD gewoon veel strakker klinken, en dus mooier.. maar het is kwestie van smaak. Voor soft/hardware synths geld hetzelfde.
Je kan elke CD laten klinken als vinyl, maar omgekeerd is wat lastig. Ik kan me de video hier op eclectro van die Duitse Hamster (Rob Acid, kan dat?) nog herinneren, en volgens mij masterde hij alles voor vinyl, ook de dingen die op CD terecht kwamen – hij bracht dat dus in de praktijk.
Softsynths (en wat mij betreft ook effecten zoals galm, limiters etc) tov. analoge synths (bij digitale hardware synths is het verschil volgens mij nihl) zit het verschil er in dat analoge synths elke keer net even wat anders klinken: er zit een element van ‘randomness’ in (is het ding opgewarmd, bijvoorbeeld), wat bij softsynths ontbreekt. Dat is een fijne eigenschap. Computers zijn nu eenmaal slecht in het simuleren van ‘randomness’. Een softsynth versie van een analoge hardware synth zal dan ook vaak het net niet helemaal zijn als je ‘the real thing’ gewend bent.
M.i. doen Soft doen zeker niet onder, of zouden slechter zijn dan, hardware synths. Het is gewoon anders. Ik zou dus niet zeggen dat CD/vinyl een zelfde verhouding heeft als softsynths/analoge synths. Het ene is een verschil van smaak, het andere is een wezenlijk verschil in het genereren van geluid.
25 februari 2009 om 22:44
Inge, het ging mij niet om vinyl, maar om de kwaliteit van analoge producties van Detroit-veteranen als Carl Craig en Kenny Larkin versus digitale synths. Ik zou graag weten of de geluidskwaliteit tegenwoordig verschilt met de producties van de periode 1990-1997. Heeft iemand hier een kijk op?
26 februari 2009 om 09:09
Eén van de redenen zou kunnen liggen in het feit dat er in die tijd nog serieus geld werd besteed aan mastering. Ron Murphy heeft er volgens velen mede voor gezorgd dat de Detroit scene haar eigen geluid zo krachtig kon overbrengen.
Ook als ik denk aan Model 500 van Juan Atkins, dan zijn veel dingen afgemixt door bijvoorbeeld Francois Kevorkian (jaren ervaring als mixer in de NY disco scene voor o.a. Prelude) of Moritz von Oswald en Thomas Fehlman.
Mixen en masteren waren toen belangrijke onderdelen van het afronden van een productie, die je niet persé zelf hoefde te doen, maar beter uitbestede aan professionals. De laptop-revolutie heeft er voor gezorgd dat in ieder geval het afmix-gedeelte is vervaagd. Daarnaast heb ik het idee dat tegenwoordig weinig platen nog écht worden gemasterd, maar de meeste worden gefinalized met een compressor/maximalizer-plugin. (
26 februari 2009 om 09:43
Mooi onderwerp voor een scriptie muziekwetenschappen. Het is een vermoeden dat ik met je deel, maar ik weet niet het zo is en of het vals sentiment is. Veel ouwe producties klinken op vinyl namelijk ook níet goed, en ligt dat dan aan mastering of persing? Binnen de dubstep wordt door mensen als Kode9, Skream en Digital Mystikz wel heel serieus gedacht over mastering: Jason van Transition mastert zowel hun muziek als die van Fennesz.
26 februari 2009 om 10:44
Met “een niveau hoger” heb ik uiteraard een discussie ontlokt. Het zal vooral een kwestie zijn van persoonlijke smaak, maar ik heb zelf erg veel voordelen ontdekt aan softwarematige producties en ik ben overtuigd van de kwaliteit en het gemak…
Dat de muziek nu beter zou zijn is natuurlijk niet wat ik bedoel. Het brede spectrum brengt ons namelijk ook een hoop vervuiling en lelijke producties. Ik zie dan ook niet als het grootste voordeel dat software-synths laagdrempelig zijn. Wel een groot voordeel is voor mij mobiliteit, maar wat ik persoonlijk het grootste voordeel vind zijn de mogelijkheden voor oneindige gelaagdheid met een interessant en breed palet aan geluiden. Met een aantal analoge apparaten ben je simpelweg beperkt en vrij snel gebonden aan een bepaalde sound…
Ik heb voldoende manieren gevonden om softwarematige synths een mooi analoog en random karakter mee te geven. Bijvoorbeeld door handmatig te detunen. Ook de kwaliteit wordt steeds beter. Zo ben ik bijzonder onder de indruk van de OP-X, een exacte kopie en door mij niet te onderscheiden van de Oberheim OB-X, Ulrich Schnauss’ favoriete synth.
Verder ben ik gek op het opnemen van kraakjes. Met een gevoelige microfoon je hand over een wollig tapijt halen kan de meest warme en ‘analoge ;)’ sound opleveren.
Ik ben het ermee eens dat mastering vaak vergeten wordt. Doordat de synths al zo acceptabel klinken ben ik zelf snel tevreden en gooi ik er een mastering-plugin overheen met een standaard setting. Ik hoor vaak dat de kwaliteit van mijn geluid goed is en helder klinkt. Toch denk ik dat ik, als ik een professionele partij zou inschakelen om mijn werk te masteren, wel eens verbaasd kan staan van het verschil…
5 maart 2009 om 16:30
De kwaliteit wordt vooral door de zwakste schakel bepaald. Geluid is zo relatief als ‘t maar zijn kan. Als je niet beter weet vindt je het al heel snel goed klinken.
5 januari 2010 om 21:07
[...] Strobe, niets minder dan snoepgoed. Arnaud Rebotini (die eerder dit jaar ook zijn sololangspeler Music Components uitbracht) tekende voor de compositie en productie, terwijl Benjamin Beaulieu los ging op de [...]