Petje op voor Warp!

De naam WARP staat al jaren voor kwalitatief hoogstaande elektronische releases. Met hun Artificial Intelligence-serie, met albums van onder andere B12, Autechre, Aphex Twin, Speedy J en LFO, zette het label begin jaren 90 de lijnen uit voor menig liefhebber van ‘intelligente’ dansmuziek. En alhoewel er nog steeds goede platen op het label uitkomen, leek Warp haar voortrekkersrol in het nieuwe millennium definitief verloren te hebben.

Tot daar in 2008 een ep en album van Flying Lotus op het label verschenen, en WARP plots weer volop aandacht kreeg van pers en liefhebbers vanwege dit  album met een radicaal nieuw geluid.

Flying Lotus – Tea Leaf Dancers
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=jCXjL_0Ww9E[/youtube]

Flying Lotus is desondanks niet de eerste hiphopgeoriënteerde release van het label uit Sheffield. DJ Mink’s Hey! Hey! Can U Relate? uit 1991 hoort tot een van de vroegste klassiekers uit de WARP-stal, en is een straight forward hiphop banger. Ook de platen van Nightmares On Wax zijn sterk hiphop geörienteerd. Smokers Delight uit 1995 was één van de albums die triphop van een geluid voorzag.

Vijf jaar later was het Anti-Pop Consortium die met hun avant-hiphop klassieker Arrythmia de hiphopvlag hoog hield bij Warp. Hierna werd het stokje overgenomen door Prefuse 73, die het Nightmares On Wax-geluid klaarstoomde voor het nieuwe millennium.

Prefuse 73 w. School of Seven Bells – The Class of 73 Bells
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=7wYPwTRB-Ko[/youtube]

En toen was er dus Flying Lotus, die een prachtig en abstract instrumentaal hiphopalbum afleverde dat menig hart sneller deed kloppen en wereldwijd de jaarlijstjes bestormde. Een elektronisch geörienteerde WARP-release in het centrum van de aandacht, dat was het label al een tijd niet gelukt. De succesreleases kwamen namelijk eerder vooral uit de rock- (!!!) of pop- (Jamie Lidell) hoek.

Weet WARP de aandacht vast te houden met meer klassieke hiphopgeörienteerde releases? 2009 begint in ieder geval beloftevol. Zo is daar het album van Harmonic 313, When Machines Exceed Human Intelligence. Oudgediende Mark Pritchard, die eerder werk uitbracht als Global Communication, Jedi Knights, Link, Chameleon en een hand vol andere projecten (check ook mix-hommage uit 2007 op Eclectro) laat op dit album horen dat de ontwikkelingen in dubstep en grime prima samengaan met hiphop én het oude, vertrouwde Artificial Intelligence-geluid. Het album leunt zwaar op vintage synthesizer geluiden, detroitreferenties en Luke Vibert-achtige samples die zó voorspelbaar zijn dat het tongue-in-cheek bedoeld lijkt. Een prima album, dat naast elektronische hiphop ook een geweldige, zeer langzame acidtrack herbergt, en ondanks de moderne invloeden toch erg retro klinkt.

Harmonic 313 – Dirtbox
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=EzmawqmPX-E[/youtube]

Dat is bij Hudson Mohawkes ep Polyfolk Dance wel anders. De producer uit Schotland brengt een hiphopgeluid dat vergelijkbaar met dat van Flying Lotus, maar melodieuzer en radicaler is. Vanaf opener ‘Polkadot Blues’ struikelen vreemd groovende hiphopritmes, glijdende synthesizerklanken en korte stemsamples over elkaar heen, met een wonderlijk spannende ep als resultaat. Geen achtergrondmuziek, of gezellig loungey triphop, maar radicale elektronica met twee benen stevig in de hiphop. Wie weet brengt WARP ons in 2009 ook het debuutalbum van Hudson Mohawke. Het zou het label zomaar weer aan het voorfront van muzikale vernieuwing plaatsen.

Hudson Mohawke – Overnight
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=DN9N04bLoLQ[/youtube]

Benieuwd naar meer? Beluister (en koop) dan de releases van Harmonic 313 en Hudson Mohawke in de geheel vernieuwde Bleep-webwinkel van WARP zelf.

Dit bericht verscheen eerder op het weblog van het Dordtse dj-collectief Micro, waar Joost onder de naam Starborough deel van uit maakt.

Al geabonneerd op onze nieuwsbrief of rss-feed ?